İslam, bireyi ve toplumu mutlu edecek ilkeler sunmaktadır.

 İslam, insanları huzura kavuşturacak, sosyal, ekonomik, hukuki ve ahlaki kurallar bildiren bir sistem getirmektedir. Bu ilahi sisteme uyulduğu takdirde insanlar huzur bulmakta zorlanmayacaktır.

Bu dinin temeli imandır, inançtır.

 İnanmak esasında bir kalp ve gönül işidir. Bu inanca sahip olan, bu inanca erişen huzur bulur, sükûn bulur ve mutlu olur.

Akıl, insanlara verilmiş en büyük nimettir. Aklın en büyük itirafı kendi kaynağını yani yaratıcısını, terbiye edecisini itiraf olmalıdır. Böyle bir gücü, böyle bir kudreti yadırgamak, inkâr etmek asla mümkün değildir. Peki, akıl Allah’ı inkâr ederse ne olur?

Akıl Allah’ı inkâr ederse sürekli yalnızlık yaşayacaktır. Sürekli yalnızlık duyacaktır. Yalnızlıktan usanacaktır. Yalnızlık bir gün gelecek onun en büyük düşmanı olacaktır. Hayatını sürekli endişeli bir şekilde yaşayacaktır.

İnançsızlık, insanı mutlak manada boşluğa sürükleyecektir. Bu boşluk can sevgisini, hayata bağlılığı, varlıklara olan saygıyı, sevinmeyi, neşeyi, gülmeyi, hayattan zevk almayı unutturacaktır. Sizlere karamsarlığı, acımasızlığı, endişeyi, mutsuzluğu, sonsuz tatminsizliği, şiddeti, kırıp geçirmeyi sunacaktır.

Her şey karamsardır böylelerinin gözünde, önünde, yanında…

Mazisi kopuk, gelecek ise ölümdür. Ümitleri parça parça, anlamsız ve karanlık bir tablodur adeta…

Arzu ettiğimiz dünyayı kurmak istiyorsak, arzu ettiğimiz dünyayı imar etmek istiyorsak önce bu boşluktan kurtulmalıyız.

Bu boşluğu dolduracak olan tek şey inançtır, itikattır. Allah’u Teâlâ bir ayeti kerimede “Aminü billahi ve rasulih…” Allah’a ve Resulüne iman ediniz buyurmaktadır. En büyük mesele Allah’ın varlığına, birliğine, yüceliğine, güç ve kudretine iman etmektir. Sonra da Resulüne, Peygamberine Allah’ın kulu ve resulü olduğuna inanmaktır. İnandıktan sonra da en büyük mesele Allah’ın rızasına ermektir.

Ellerimiz, gözlerimiz, kulaklarımız, kalbimiz, kulaklarımız gerçeğin bu dost sesine eğilmelidir. İsyankâr olan kalbimizi, umutsuz olan ruhumuzu inanarak avutmalıyız. Gerçek benliğimizi bir gün gelecek olan ahiret hayatına atmalıyız ve hazırlamalıyız.

Bu gerçekleri izah ettikten sonra diyebiliriz ki, ramazan ayında tuttuğumuz veya tutmadığımız oruçlarımız bizleri ele vermektedir. Ahireti göz ardı ederek sadece bu dünya hayatını kazanmaya çalışmak materyalist bir bakış açısının ürünüdür ve bu çok büyük bir yanılgıdır.

Dünya eleştirilmiştir, hatta zem edilmiştir. Ancak burada zem edilen, eleştirilen, kötülenen dünya değildir. Dünyada yapılan yanlışlardır. Haramlardır, günahlardır, mekruhlardır.

Akıl, baliğ ve Müslüman olduğunu iddia eden kimselerin namazsız, oruçsuz ve ibadetsiz yaşamalarıdır. Ramazan ayında aleni bir şekilde oruç yemeleridir. Müslüman olduğunu söylediği halde Cuma namazını kılmayanlardır. Söz verip de sözünde durmayanlardır. Irz ve namuslarına sahip çıkmayanlardır.

 Kötülenen paranın kendisi değildir. Kazanılan paranın haramdan, kumardan, piyangodan, sahtecilikten, rüşvetten… olmasıdır.

Son olarak Allah temizdir, güzeldir. Öyleyse Allah’ın getirdiği hükümler de temizdir, güzeldir vesselam. Oruca bir de böyle bakınız…